Od 3500 zł
Przy zadaszeniach z poliwęglanu największą uwagę zwykle zwraca się na samą płytę: jej grubość, kolor, strukturę i cenę. To zrozumiałe, bo płyta jest największym i najbardziej widocznym elementem całej realizacji. W praktyce jednak o trwałości zadaszenia równie mocno decydują akcesoria montażowe: profile, taśmy, uszczelki, podkładki i wkręty. To one odpowiadają za szczelność połączeń, prawidłową pracę materiału i estetyczne wykończenie krawędzi.
Pominięcie akcesoriów albo zastąpienie ich przypadkowymi elementami to najprostszy sposób na reklamację. Płyta może być dobra, ale jeżeli komory pozostaną otwarte, wkręty dokręcone bez dylatacji a połączenia nie będą pracowały razem z materiałem to po kilku sezonach pojawią się zabrudzenia, skropliny, pęknięca albo przecieki. Dlatego przy zakupie poliwęglanu należy od razu myśleć o całym systemie, nie tylko o arkuszach płyt.
Taśmy i zamknięcie komór – detal, którego nie widać z daleka
Podstawową różnicą poliwęglanu komorowego względem płyt litych jest budowa kanalikowa. Komory poprawiają izolacyjność i obniżają masę, ale wymagają prawidłowego zabezpieczenia. Komory płyt przed montażem należy szczelnie zabezpieczyć: od góry (przy elewacji) taśmą aluminiową pełną, a na dole (drugim brzegu płyty) taśmą paroprzepuszczalną. Następnie obie strony należy domknąć profilem F lub U.
Ten układ ma konkretne zadanie. Taśma pełna ogranicza wnikanie wilgoci i zabrudzeń od góry. Taśma paroprzepuszczalna na dole umożliwia odparowanie skroplin, które mogą powstawać w komorach podczas opadów i dużych amplitud temperatur. Jednocześnie zabezpiecza wnętrze przed kurzem i insektami. Jeżeli komory zostaną zostawione otwarte, albo zaklejone przypadkowo, to po czasie pojawia się efekt brudnych kanalików którego praktycznie nie da się estetycznie usunąć.
Profile, uszczelki i praca płyty
Poliwęglan pracuje pod wpływem temperatury, dlatego przy montażu należy uwzględnić rozszerzalność cieplną i przy doborze średnicy otworu w płycie, otwór powinien być większy o 3-5 mm od średnicy wkręta mocującego. Otwór nie powinien być bliżej niż 40 mm od brzegu płyty. W praktyce oznacza to, że montaż „na sztywno” jest błędem, bo materiał musi mieć miejsce na rozszerzanie i kurczenie.
Profile aluminiowe i poliwęglanowe stabilizują połączenia między płytami, zamykają krawędzie i pomagają utrzymać szczelność. Uszczelki ograniczają przedostawanie się wody w miejscach styku, ale nie powinny blokować naturalnej pracy płyty. Należy również zachować minimum 20 mm głębokości wsunięcia płyty pod profil dociskający oraz około 10 mm przestrzeni pozwalającej na pracę płyty i swobodne umieszczenie wkrętów. To konkretne parametry, które pokazują, że akcesoria nie są dodatkiem estetycznym, lecz częścią technicznego układu.
Najczęstsze błędy przy kompletowaniu koszyka
Pierwszy błąd to zakup samych płyt i odkładanie akcesoriów „na później”. Wtedy wykonawca często sięga po to, co jest pod ręką: przypadkowe listwy, taśmy nieprzystosowane do komór, zwykłe wkręty albo silikon użyty w miejscach, gdzie powinien pracować profil i uszczelka. Drugi błąd to niedopasowanie profili do grubości płyty. Inne wymagania ma lekka płyta 6 mm, a inne grubszy wariant 16 mm. Trzeci błąd to brak taśmy paroprzepuszczalnej na dolnej krawędzi płyty komorowej. To pozorna oszczędność, która po czasie skutkuje zabrudzeniami i skroplinami.
Czwarty błąd dotyczy kierunku komór. Płyty należy układać kanałami zgodnie z kierunkiem spadku dachu w szkleniu płaskim, a w szkleniu łukowym zgodnie z krzywizną łuku. Jeżeli kierunek zostanie pomylony, woda i kondensat nie będą odprowadzane prawidłowo. Piąty problem to zbyt mały spadek. Płyty poliwęglanowe zaleca się układać przy spadku dachu minimum 15 stopni, bo przy mniejszym wzrasta ryzyko zalegania wody, brudu czy śniegu.
Jak kupować akcesoria rozsądnie?
Najlepiej zacząć od funkcji zadaszenia i grubości płyty, a dopiero potem dobrać profile, taśmy i elementy mocujące. Przy prostym zadaszeniu tarasowym potrzebne będą zwykle profile łączące lub dociskowe, profile zamykające, taśmy do komór, uszczelki i wkręty dobrane do konstrukcji nośnej. Przy realizacjach łukowych trzeba uwzględnić promień gięcia oraz sposób zabezpieczenia obu stron płyt. Przy większych połaciach trzeba sprawdzić obciążenia wiatrem i śniegiem oraz dopuszczalny rozstaw podpór.
Ważne jest też właściwe obchodzenie się z płytami przed i w trakcie montażu. Folia ochronna powinna być usunięta niezwłocznie po zakończeniu montażu, a strona z warstwą UV musi być skierowana na zewnątrz. Po cięciu i wierceniu należy usunąć pył i wióry, aby nie dostały się do komór. Nie wolno chodzić bezpośrednio po płycie; dokumentacja dopuszcza poruszanie się po niej wyłącznie przy użyciu platformy rozkładającej naprężenia na podpory.
Dobrze dobrane akcesoria nie podnoszą tylko estetyki zadaszenia. One decydują o tym, czy płyta zachowa swoje właściwości, czy połączenia będą szczelne a komory czyste. Dlatego opis produktu „poliwęglan komorowy” powinien być czytany razem z opisem systemu montażowego. Dopiero komplet: płyta, profile, taśmy, uszczelki i wkręty daje zadaszenie, które ma szansę pracować poprawnie przez lata.
